Veelgestelde vragen

Nee — geen tijdregistratie, geen schermen, geen toetsaanslagen. We analyseren alleen de codewijzigingen zelf en schatten hun cognitieve moeilijkheid in de uren van een referentie-ontwikkelaar. Het is een maatstaf, geen urenstaat.

Hoe lang de wijziging zou kosten voor een mid-level ontwikkelaar (3–4 jaar) die de codebase kent en zonder AI werkt. Het meet de moeilijkheid van het werk — geen regels, en niet de werkelijke tijd achter het bureau. Het omvat het schrijven van code, handmatig testen en het oplossen van reviewopmerkingen; het sluit vergaderingen, planning en wachten op review uit.

Het is niet "één call naar een neuraal netwerk", maar een meertraps-pipeline waarin AI slechts één laag is. Eerst leest een model de codewijzigingen zelf — wat er werkelijk veranderde — en beoordeelt de cognitieve moeilijkheid voor een referentie-ontwikkelaar, in plaats van regels of commits te tellen. Daarbovenop draait een deterministische algoritmische laag: het systeem classificeert de aard van elke wijziging, herkent werk met hoge inzet afzonderlijk (bijvoorbeeld infrastructuur, datamigraties, beveiliging), filtert mechanische en gegenereerde wijzigingen eruit (massaal zoeken-vervangen, gegenereerde en verplaatste code, opmaak) en past sets correctieregels en waarborgen toe, zodat één modelgok het resultaat niet kan doen uitslaan. Grote en gecombineerde commits worden gedetailleerder behandeld. Dezelfde standaard wordt automatisch op iedereen toegepast, elke commit wordt eenmaal beoordeeld en het resultaat ligt vast — vandaar de vergelijkbaarheid en reproduceerbaarheid.

Ze is voortgekomen uit echte enterprise-ontwikkeling: de algoritmische laag codeert empirische patronen verzameld op echte projecten — welke wijzigingen meestal duurder zijn dan ze lijken, en welke goedkoop zijn ondanks hun omvang. Deze regels worden getoetst aan echte referentieschattingen (kalibratie). Zo gedraagt het systeem zich meer als een ervaren technical lead die werk beoordeelt dan als een simpele regelteller.

Integendeel — dat is juist het hele punt. We vergelijken je team met een referentie-ontwikkelaar die zonder AI werkt; als AI je laat leveren meer per dag, gaat Ghost% omhoog, en dat verschil met de "pre-AI-norm" is precies wat het product toont. Het is geen vertekening — het is het resultaat.

De verhouding tussen je dagelijkse output en de output van de referentie-ontwikkelaar. 100% is gelijk aan de referentie, hoger betekent dat je meer per dag levert, lager betekent minder. Het zijn geen uren en geen overwerk: een hoog getal betekent niet "opbranden", en een laag getal op zichzelf betekent niet "zwak".

Het is een model, geen meting. Niemand kan de werkelijke tijd reconstrueren, dus de waarde zit in één set regels voor iedereen: sterk voor trends en vergelijkingen, niet voor nauwkeurigheid tot op het uur voor één persoon. Een hulpmiddel om betere vragen te stellen, niet om oordelen te vellen.

Commits splitsen en combineren verschuiven hem niet noemenswaardig — wat wordt beoordeeld is de inhoud en moeilijkheid van de wijzigingen, niet het aantal commits of regels. Belangrijker: elke maatstaf waarop mensen rechtstreeks worden afgerekend, wordt uiteindelijk geoptimaliseerd in plaats van het werk. Gebruik hem dus als een teamsignaal en trend, niet als een persoonlijke KPI — dan valt er niets te manipuleren.

Het systeem ziet code, niet de hele rol: ontwerp, reviews, mentoring, planning en vergaderingen zitten niet in de schatting. Een discrepantie betekent vaak dat veel van iemands waarde buiten commits ligt — wat op zich het opmerken waard is.

Niet vanzelf: het ziet alleen code en kent de werkelijke rol en werklast van een persoon niet (reviews, mentoring, vergaderingen, ondersteuning). Alleen de manager kent de volledige werklast. Daarvoor is de parameter Aandeel — het deel van de tijd dat een medewerker daadwerkelijk besteedt aan het schrijven van code (0–100%). Standaard is dit 100% (we gaan ervan uit dat de persoon volledig met code bezig is); de manager verlaagt het handmatig om niet-codeerwerk te weerspiegelen — hier komt context die de code niet bevat het systeem in. Dan wordt de vergelijking met de referentie ook eerlijk voor wie niet de hele dag codeert.

Niet vanzelf. Het is een teamsignaal en een trend om een gesprek te starten, geen individueel oordeel: één maatstaf vangt geen kwaliteit, impact of context.

Kosten zijn ruwweg wat het geleverde werk kostte tegen een standaardtarief; waarde is ruwweg wat het zou kosten om dat volume met de hand te reproduceren, zonder AI. Het verschil tussen beide is een benaderende indicator van hefboom (tooling/AI), geen winst-en-verliesrekening.